In 2008 verruilde Bianca haar leven in Rotterdam voor een nieuw bestaan in een piepklein dorp in het groene Galicië. Ze liet haar drukke sociale leven, familie en vrienden achter om samen met Jorge een toekomst op te bouwen in Noord-Spanje.
In deze gastblog neemt ze je mee in haar persoonlijke verhaal: van de eerste kennismaking met het ruige, pure landschap tot de realiteit van wonen op het platteland. Ook deelt ze haar ervaringen rondom de locatie van hun huis én de lessen die ze onderweg leerde. Waardevolle inzichten voor iedereen die droomt van een leven in Galicië, Asturië of León.
Hoe ben je hier terechtgekomen?
De eerste keer dat ik in het gehuchtje kwam waar we nu al achttien jaar wonen, keek ik vol verbazing om me heen. Dit kon niet anders dan het échte Galicië zijn.
Ik had al snel in de gaten dat ik mijn hoge hakken moest ruilen voor makkelijke schoenen, want op de landweggetjes langs ons huis was dat geen doen. En mijn omafiets, waar ik in Rotterdam mee door het centrum sjeesde, meenemen bleek geen goed idee. Alleen bergafwaarts zou het lukken, weer terug op de fiets was onhaalbaar.
Het gehuchtje waar we wonen ligt in O Salnés. Een prachtig gebied in de Rías Baixas.
In veel opzichten wonen we hier ideaal. Binnen twintig minuten zijn we bij de mooiste stranden, natuurgebieden en levendige, leuke en mooie plekken. Cambados, Pontevedra, Sanxenxo en Illa de Arousa liggen om de welbekende hoek. En als we een hoek verder gaan, zijn we in de streek Baixo Miño, in Noord-Portugal maar natuurlijk ook in Asturië. Heerlijk toch?
Via de website van ons reisbureau krijgen we heel veel vragen van mensen over wonen in noord-Spanje: Wij denken eraan om te emigreren naar Galicië of Asturië, waar is het leuk? Dit kunnen we je vertellen:
Waar in Galicië is het leuk?
Leuk is voor iedereen anders en noordwest Spanje is enorm divers. Voordat je denkt aan ‘waar is het leuk’, is weten hoe je wilt wonen misschien wel belangrijker.
Binnenland, aan de kust, dichtbij een stad of juist niet, helemaal vrij wonen of toch liever met wat buren? Grote stad, klein dorp of een heus gehuchtje zoals waar wij wonen.
Als het voor jou een uitgemaakte zaak is dat je binnen tien minuten rijden bij het strand, winkels, apotheek en restaurants wilt zijn, dan maak je het jezelf een stuk makkelijker.
Moet je Spaans spreken als je in noord-Spanje wilt wonen?
Absoluut. Maar dat is mijn persoonlijke mening. De taal spreken hoort bij inburgeren en aanpassen.
Zeker als je emigreert met (kleine) kinderen wil/moet je kunnen praten met de leraren op school, de trainer van de voetbalclub of de balletjuf.
Toen wij hier kwamen wonen, sprak ik al goed Spaans. Ik had nooit zo snel en makkelijk kunnen inburgeren als dat anders was geweest. Met Galicisch leren ben ik nog steeds bezig, maar gelukkig spreekt (bijna) iedereen Spaans.
Aankoop van ons huis
Ons huis is familiebezit, we zijn dus niet door het hele traject van zoeken, vergelijken, makelaar, notaris en wat al niet meer gegaan. Maar we hebben wel wat geleerd in de afgelopen jaren. Iets waar je echt rekening mee moet houden, is het grote verschil in regels tussen provincies of tussen de verschillende gemeentes binnen die provincie.
Laat je daarom nooit leiden door een verhaal of tip van iemand die in A Coruña een huis heeft gekocht, als jij in Pontevedra een huis wilt kopen. Maar het wordt nog gekker, want in Vigo gaan de zaken weer heel anders dan in Tui en beiden liggen in de provincie Pontevedra. Waar je wél op moet vertrouwen, is de tip om je vanaf dag één te laten begeleiden door een professionele adviseur.
Een betrouwbaar iemand met verstand van zaken die wel raad weet met rompslomp rondom een erfenis bijvoorbeeld. Heb je een mooi landelijk pandje gezien ergens? Dan is de kans groot dat dit een erfstuk is. Ook is er een kans dat er juridisch gezien wat gaten zijn of dat niet alle betrokken erfgenamen willen verkopen. Of het nog niet zeker weten. Of dat leuke pandje staat niet geregistreerd als woonhuis maar als schuur…
Allemaal dingen waar je professioneel advies bij nodig hebt.
Wat had ik anders gedaan als ik terugkijk op achttien jaar wonen in noord-Spanje
Dat is maar één ding. Onze zoon was viereneenhalf jaar toen we hier kwamen wonen. Perfecte leeftijd, dat was goed. Het leek mij een paradijs voor een kleuter. Lekker op het platteland, veilig, veel natuur, dichtbij zee, geen druk verkeer en heel veel ruimte.
Maar als je een jaar of tien bent, dan begin je dat wel wat zat te worden. En als je nog wat ouder wordt, dan wil je gewoon wat anders. Dan wil je met de fiets een ijsje gaan kopen, naar het zwembad of wat dan ook. En bij nog wat ouder wil je naar de bioscoop en daarna naar de McDonald’s.
Bij ons komt er één keer per dag een bus, dus je bent bij alles afhankelijk van brengen en halen. En dan is het net als in Nederland gewoon flink plannen.
Dat had ik allemaal over het hoofd gezien toen ik romantisch zat te mijmeren over moestuinen, kippen en zelf wijn maken.
Bianca & Jorge, bedankt voor deze GASTBLOG!
No responses yet